مردی که در تنهایی رؤیاگونه خودفرورفته، مردی که همه‌ی آدم‌ها را از زندگی‌اش قیچی کرده ولی تمامشان را در خیال خود دوست دارد، کسی که سرتاپای شهر پرهیاهوی پترزبورگ؛ از کوچه‌ها و خانه‌ها گرفته تا آسمان و هرچه در آن است را درست مثل خط و خطوط ریز کف دستش می‌شناسد؛ در خیالش با آن‌ها حرف می‌زند و شب‌ها در خانه‌ی پر از تار عنکبوتش که گویی به روحش نیز رخنه کرده‌اند با رؤیاهای خود قهوه می‌نوشد با دختری واقعی در دنیایی واقعی‌تر آشنا می‌شود؛ دختری که به خیالش می‌تواند دست‌هایش را بگیرد و او را از مردابِ این شب‌های به ظاهر روشن بیرون بکشد ولی غافل از این‌که...