پی بردن به زیبایی گل ها انسان را بیدار می کند؛ اما به طور مختصر، به او یک زیبایی را نشان می دهد که درونی ترین بخش جدایی ناپذیر هستی آنها یا همان طبیعت واقعی آن هاست. اولین تشخیص زیبایی، یکی از مهم ترین رویدادها در سیر تکاملی خودآگاهی انسان بود. احساس لذت و عشق، به طور ذاتی، به آن تشخیص وصل شده اند. شاید خودمان هم زیاد پی نبرده بودیم، اما گل ها برای ما تبدیل به جلوه گاه متعالی ترین، مقدس ترین و بی قید و بندترین بخش وجودمان شدند. گل ها که بی دوام تر، زیباتر و آسمانی تر از گیاهانی که از آنها روییدند، بودند، مانند پیام آوران یک قلمروی دیگر و یک پل بین جهان ماده و جهان معنا بودند. نه تنها رایحه ی خوشایند و دلپذیری برای انسان داشتند؛ بلکه عطر جهان معنا را با خودشان آوردند. اگر بخواهیم واژه ی «روشنگری» را به معنای گسترده تر به کار ببریم، گل ها روشنگری گیاهان بودند.