حمزه سردادور در کتاب شاخه نبات، زندگی معشوقه‌‌ی افسانه‌ای حافظ شیرازی را روایت می‌کند که از منابع گوناگون ادبی و تاریخی معتبر برگرفته شده است. خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی القاب بسیاری داشت که لسان الغیب یکی از معرو‌ف‌ترین آن‌ها بود. حافظ از فیض‌های الهی که در شب قدر بر او نازل شد، برخوردار بود و قلبش را مخزن اسرار ساخت. او قسمت بسیاری از مهارت و پشتکار خود در غزل‌سرایی را به عشق آسمانی و ساده شاخه‌نبات مدیون است که سال‌های بسیاری را صبورانه به پای او نشسته بود. بعد از آن‌که سرنوشت آن‌ها را به هم رساند و با یکدیگر ازدواج کردند، در تمام بد و خوب‌های زندگی، شریک وفادار برای یکدیگر بودند و حافظ، چه عاشقانه آن زن را مورد ستایش قرار داده است: این همه شهد و شکر کز سخنم می‌ریزد اجر صبری است کز آن «شاخه‌نبات»ام دادند شاخه‌نبات نیز همانند خود حافظ در کل جهان معروف است، به طوری که تا قبل از نگارش کتاب شاخه‌نبات کلیه اطلاعاتی که در مورد شاخه‌نبات و ارتباط او با حافظ وجود داشت، از سطوری پراکنده در لابلای کتب و رسالات گوناگون تجاوز نمی‌کرد. حمزه سردادور، اگر نخستین نفری نباشد که دست به چنین موضوعی زده باشد، لااقل یکی از نخستین نویسندگانی است که با تحقیق و مطالعه در منابع گوناگون ادبی و تاریخی، اطلاعاتی در حد مقدور، از زندگی شخصی حافظ و شاخه‌نبات کسب کرده و آن اطلاعات را در قالب رمان حیرت‌آوری درآورده است. ...