معروفی در کنار رمان، داستان، نمایشنامه و آموزش ادبیات، یک کتاب شعر به نام «نامه های عاشقانه و منظومۀ عین القضات و عشق» نوشته است. در این اثر او احساس و ذهنیتش را در قالب شعر سپید روی کاغذ پیاده کرده است. ساختار کتاب به نوعی جدید است و شعرها با زبان روان، ساده، عاشقانه و بی‌پرده سروده شده‌اند. بخش اول کتاب «نامه‌های عاشقانه» گفتگویی بین دو نفر برمبنای موضوعات مختلف عاشقانه است. راوی حرف‌هایش را با حروف پررنگ بیان کرده است و بانوی او با حروف نازک. بین دیالوگ‌ها از علامت @ استفاده شده؛ چنانکه معروفی می‌خواسته شعرهایش را مانند نامه در پایاپای گفتگوی ای‌میلی خلق کند و مضمون آن‌ها را عاشقانه و عاطفی آراسته است. دراین اثر انگار فضای دیگری جز او، بانوی او و خدا وجود ندارد. آن‌ها باهم چرخ می‌زنند، کودکانه بازی‌ می‌کنند، عشق می‌کنند، نفس می‌کشند، بی‌تابی می‌کنند، از دلتنگی می‌گویند، لحظه‌ها را می‌شمارند، انتظار می‌کشند، همدیگر را در آغوش می‌گیرند و ستایش می‌کنند. ...