«کس دیگه ای دوست داره نظرش رو تغییر بده؟» زیدن فریاد می‌زند و با نگاهی شبیه به نگاه اژدهای آبی-سرمه‌ای پشت سرش، همه ی سربازان را زیر نظر می‌گیرد. «نه؟ عالیه. چون تقریباً نصف شما تا تابستون آینده میمیرین.» همه جا ساکت است، به جز چند گریه ناگهانی که از سمت چپ من بلند می‌شود. «یک سوم از شما سال بعد و یک سوم هم دوباره سال بعدترش میمیرین. اینجا برای کسی مهم نیست که مادر یا پدرتون کیه. حتی پسر دوم پادشاه تائوری روز ترشینگ مرد. پس حالا دوباره بهم بگین: الان که وارد مقر سوارها شدین، احساس شکست ناپذیری میکنین؟ حس میکنین کسی جلودارتون نیست؟ که نخبه هستین؟» این بار هیچ کس تشویق نمی‌کند. موج دیگری از گرما هجوم می‌آورد، این بار مستقیماً سمت صورت من، و تمام ماهیچه‌های بدنم منقبض و برای سوزانده شدن آماده میشود. اما نه، این یک شعله نیست… فقط بخار است، و بافتهای موی ریانن را عقب میراند. شلوار سال اولی ای که جلوی من ایستاده تیره می شوند و رنگش تا پایین پاهایش پخش می شود. ...