همین که از منطقه دور می شدیم حاج احمد یک آدم دیگر می شد. جوک می گفت, توی رودخانه خیس مان می کرد, زیرشلواری می پوشید. جورابهایش را در می آورد. اما به محض اینکه دوباره به منطقه نزدیک می شدیم به جایگاه مدیریتی اش تغییر وضعیت می داد. خودش هم می گفت: یادتون باشه از اینجا به بعد من فرمانده لشکرم و شما نیروهای تحت امرم. دیگر امکان نداشت کسی حاج احمد را با لباس نامرتب و راحتی ببیند. حرفا هایش لازم الاجرا می شد و رفتارش با دیسیپلین. آن روزها نمی دانستیم که این شیوه رفتاری, خودش یک سبک فرماندهی نظامی است که توی کتاب ها اسمش را (شخصیت فرمانده) گذاشته اند.