جامعه ی گذشته ی ایران با شرایط ویژه ی ،خود، زیبایی شناسی خاص خود را داشت و ادبیات ویژه ی خود را می طلبید. اما آن ساختارها، بافتارها و رفتارهای اجتماعی ،پیشین امروزه دگرگون شده و در پی آن شرایط تازه ای پدید آمده است این شرایط ،تازه که بسیاری از نمودهای آن در بخشهای گوناگون جامعه پدیدار شده فرهنگ، هنر و ادبیات خاص خود را نیز به همراه آورده است. بیگمان هرگز با معیارها و ابزارهای سنجش گذشته نمی توان این پدیده های نو را به شایستگی بازشناخت. شعر گذشته ی فارسی عرصه ی تکرار مکرر تجربه هایی است که شاعر از پیشینیان خود فرا گرفته است و این تجربه ها در حوزه ی مفاهیم کلی و ازلی و ابدی محدود است. به قول نیما شعر قدیم ما سوبژکتیو است. یعنی با باطن و حالات باطنی سروکار دارد. در آن مناظر ظاهری نمونه ی فعل و انفعالی است که در باطن گوینده صورت گرفته، نمی خواهد چندان متوجه آن چیزهایی باشد که در خارج وجود دارد. ...