گروهى از پژوهشگران معتقدند صدرالمتألهین هیچ نكته جدیدى بر مباحث سیاسى فارابى و ابن‏سینا نیفزوده، شمار دیگرى بر این باورند كه او صرفاً به بسط مباحث مجمل و مبهم فارابى اكتفا كرده است. در اثر حاضر استدلال شده است كه با طرح حكمت سیاسى متعالیه دور جدیدى در اندیشه سیاسى شیعه آغاز شد كه نشان دهنده چالش و نزاع بیش از پیش میان سیاست دینى و نظم سلطانى بود و زمینه را براى تحقق علمى و عملى حكومت دینى، در ادوار بعدى، فراهم كرد.