نگارگری سنتی این نگارگری بی‌نظیر، اثری از مکتب نگارگری ایران در اواخر قرن دهم و اوایل یازدهم هجری قمری است که به استاد بزرگ این هنر، رضا عباسی، نسبت داده شده است. این تابلو که نمونه‌ای درخشان از سبک منحصربه‌فرد او در به تصویر کشیدن چهره‌ها و حالات روحانی است، زنی را در فضایی سرسبز و طبیعی به تصویر می‌کشد که با لبخندی دلنشین و نگاهی آرام، نمادی از لطافت و زیبایی در هنر ایرانی به شمار می‌رود. در این اثر، بانویی ایستاده در میان طبیعتی سرسبز به تصویر کشیده شده که در یکی از دستان خود شالی را با وقار نگه داشته است. پس‌زمینه‌ی اثر، با استفاده از رنگ‌های زنده و ترکیب‌بندی هوشمندانه، حسی از آرامش و هماهنگی را به بیننده منتقل می‌کند. حضور پنل‌های کتیبه‌ای با خط فارسی در بالای تصویر، همراه با حاشیه‌های منقوش به اسلیمی‌های طلایی، بر غنای فرهنگی و ادبی اثر افزوده و آن را به یک اثر فاخر و ارزشمند در تاریخ هنر تبدیل کرده است. تکنیک اجرایی این نگارگری، ترکیبی استادانه از مرکب، رنگ‌های طبیعی و طلاکاری بر روی کاغذ است که با ظرافت بی‌نظیری بر روی کاغذی کرم‌رنگ و طلادود شده اجرا شده است. قاب‌بندی چندلایه با حاشیه‌های قرمز تیره و صورتی پر از خال‌های طلایی، همراه با نقوش گل‌وبوت و حیوانات نقاشی‌شده در پایین صفحه، اوج مهارت هنرمند در تلفیق عناصر مختلف هنری را نشان می‌دهد. ...