تقریباً 1183 سال از غیبت آقایی که خداوند وعده قطعی آمدنش را داده است، می‌گذرد. غیبت کسی که تشنه ظهور و مشتاق عدالت و غصه دار فقر و بیچارگی و قتل و کشتار و ظلم ها در عالم است. او که در انتظار آماده شدن یارانش و زمینه سازان ظهور، شب را به روز و روز را به شب می رساند. ظهور علایمی دارد و شرایطی. آنچه مهم است و ما در آن نقش داریم، شرایط ظهور است که با فراهم شدنشان، آمدن نور قطعی است. شرایطی چون: برنامه و طرح کامل، رهبری مقتدر، یاران جان برکف و مجریان توانمند، بالا رفتن سطح رشد و فهم و آمادگی عمومی. این چهار شرط اگر محقق شود، بدون شک ظهور شکل خواهد گرفت. شرط اول و دوم موجود است، اما شرط سوم و چهارم تلاش جهادگونه ما را می‌طلبد تا به ندای اماممان لبیک گوییم و در این راه قدمی استوار برداریم. از این‌رو «در مسیر ظهور توقف ممنوع» بیشتر ارائه راهکارهای یاری امام است. راهکارهایی عملی و ایده‌هایی قابل اجرایی چون: فراهم کردن زمینه برای آشنایی دیگران باحضرت مهدی، ترویج نام و یاد امام، تحصیل علوم ناب برای ترویج مهدویت، و …