کتابی که می‌شود ساعت‌ها با آن خندید و روزها با آن اشک ریخت... 📚 گزیده‌ای از کتاب: 🌷برایش صبحانه آماده کردم برگشت رو به من گفت: «آخرین صبحانه را با من نمی‌خوری؟!» خیلی دلم گرفت. گفتم: «چرا این‌طور میگی، مگه اولین باره میری مأموریت؟!». موقع رفتن به من گفت: «فرزانه سوریه که میرم بهت زنگ بزنم بقیه هم هستن چطوری بگم دوستت دارم؟ بقیه که میشنون من از خجالت آب میشم بگم دوستت دارم.» به حمید گفتم :«پشت گوشی بگو یادت باشه من منظورت رو میفهمم» . قرار گذاشتیم به‌جای دوستت دارم پشت گوشی بگوید یادت باشه! خوشش آمده بود، پله‌ها را می‌رفت پایین بلند‌ بلند می‌گفت: «فرزانه! یادت باشه!» من هم لبخند می‌زدم میگفتم :«یادم هست!»🌷