آقای فین از روی صندلی راننده زمزمه کرد: «بیدار شو لیام رسیدیم. خونه‌ی جدیدمونه.» پسر هشت ساله خسته از راه طولانی چشمانش را مالید. از شیشه‌ی ماشین بیرون را نگاه کردو در تاریکی پلک زد. – ساعت چنده؟ پدرش گفت: «حوالی نیمه شب. شماها سه ساعته خوابید.» کلی حتی در خواب هم با دستش گردنبندش را گرفته بود. آن گردنبند زمانی انگشتر مادرش بود، هدیه‌ی فراق او که کلی روی زنجیری به گردنش می‌انداخت. آقای فین که انگار ذهن لیام را می‌خواند، گفت: «بذار استراحت کنه. تا الان از این آرامش و سکوت لذت بردم.»