فِرّونی در کتاب دو جلدی«ادبیات معاصر ایتالیا» تاریخ عمومی ادبیات ایتالیا را در فراز و نشیب صد سالۀ قرن بیستم به چهار بخش اساسی تقسیم کرده است. سرآغاز(1910-1900)؛ جنگ و فاشیسم (1945-1910)؛ بازسازی و پیشرفت پس از جنگ (1968-1945) و در تکاپوی تمدن جهانی(2007-1968). فِرّونی سعی دارد با طبقه بندی انجام گرفته و رصد فراز و نشیب‌های مدرنیته از منظر گوناگون الگوهای سنتی را در تنگنا قرار دهد و موازین آن را متلاشی کند تا در مقام تطبیق انتقادی با افق‌های جدید از آداب حیات برآید. او در این متن بارها از خود مى‌‏پرسد وقتى وضعیت‌‏هاى نابسامان اجتماعى ـ سیاسى ایتالیا در قرن بیستم سرچشمۀ خلاقیت و شکوفایى نویسندگان بوده چرا امروز که نعم تکنولوژى‏‌هاى پیشرفته و دستاوردهاى سترگ علمى ـ اقتصادى جلودار صحنه شده‌‏اند، به‏‌ جاى برطرف کردن ابتلائات فکرى و گشایش چشم‌‏اندازهاى خوش‌‏بینانه نزد افراد جامعه، بر کوته‏‌فکرى، توهم ‏پرورى، نگاه حسرت‏‌بار به گذشته و خودشیفتگى حتى نزد نمایندگان ادبیات داستانى افزوده و هیچ اثرى در ابعاد و اندازه‌‏هاى این وضعیت بحرانى ظاهر نمى‌‏شود؟