مهم ترین چیزی که از قدیم الایام ذهن آدمیان را به خود مشغول کرده بود، راز و رمز جهان بود. در هر عهد و عصر، عده ­ای بودند که راجع به رویدادهایی که در جهان واقع می شدند، به فکر و نظر می پرداختند. این گونه تفکرات در ابتدا پراکنده و غیرمنسجم بودند و آدمیان در برابر حیرتی که نسبت به عظمت جهان داشتند، به دنبال «دانستن» چرایی و چگونگی امور عالم بودند. هنوز «دانش» به معنای متداول آن به بار ننشسته بود و اندیشمندان آن اعصار آنقدر پیش نرفته بودند که بین حوزه های مختلف فکری خود فرق گذاشته و دانش­ها و حوزه های مختلف علمی را از دیدگر بازشناسند؛ بدین ترتیب بیشتر اندیشمندان و دانشمندان در همه امور به تفکر پرداخته و از درک و تفکیک حوزه های مختلف علمی – وحتی غیر علمی – ناتوان بودند. دانش و علم به تدریج به رشد و بالندگی خود می رسید، و اوراق و نوشته های علمی از مسائلی انباشته می گشت که جمع و تبویب آنها سخت و دشوار شده بود. از سوی دیگر، به تدریج بین حوزه های مختلف علمی فرق گذاشته می شد؛ به طور مثال، ریاضیات، طبیعیات و کیمیا(شیمی قدیم) از یکدیگر بازشناخته می شدند. ...