رمانی فلسفی و تکان‌دهنده درباره مردی به نام «مورسو» که پس از مرگ مادرش، با بی‌تفاوتی و سردی رفتار می‌کند—نه گریه‌ای، نه اندوهی. اما این فقط آغاز است. مورسو درگیر رابطه‌ای سطحی، دوستی با همسایه‌ای خشن، و در نهایت قتلی بی‌دلیل می‌شود. در دادگاه، نه قتل بلکه بی‌احساسی‌اش در مراسم تدفین مادرش او را محکوم می‌کند. کامو با این داستان، مفهوم **پوچی** را به تصویر می‌کشد: جهانی بی‌معنا، انسانی بی‌ریشه، و مرگی که تنها حقیقت قطعی است. مناسب برای علاقه‌مندان به اگزیستانسیالیسم، فلسفه‌ی زندگی، و کسانی که از خود می‌پرسند: «آیا معنا واقعاً وجود دارد؟» 🖤