ازی جز لاینفک زندگی کودکان است. آمیختگی آن با زندگی کودکان به میزانی آشکار است که گاه وجود آن به علت حضور همیشگی‌اش فراموش می‌شود. نقش و اهمیت بازی را از اهمیتی که کودکان به آن می‌دهند می‌توان درک کرد. مشاهده می‌شود که کودک در هنگام بازی آن‌چنان در کار خود غرق می‌شود که وجود دیگران را فراموش می‌کند. تنها با استفاده از بازی‌کردن است که کودک به طور انفرادی خلاقیت به خرج می‌دهد و کل شخصیتش را به فعل در می‌آورد و تنها در ضمن خلاقیت است که فرد خود را کشف می‌کند. این اتفاق تنها در ضمن بازی‌کردن روی می‌دهد. بازی زبان رمزی کودکان محسوب می‌شود و کودکان می‌توانند از طریق بازی، تجارب و هیجان‌های خود را به شکلی طبیعی و خود التیام‌بخش ابراز دارند. بازی کار کودکان است. بازی وسیله‌ای برای یادگیری جهان، خود و تعامل با دیگران است.