در بعضی از کودکان، گنجایش توجه آن چنان محدود، میزان فعالیت آن چنان زیاد، و توانایی آنها در کنترل رفتارهای ناگهانی و بی اختیار خود آن چنان اندک است که در آن حوزه، رفتارهایشان، از آنچه برای سن آنها مناسب است، آشکارا فاصله دارد. بیشتر مردم چنین کودکی را می شناسند – کودکی که برایش به پایان رساندن تکالیف مدرسه کار دشواری است، کودکی که نمی تواند با بچه های محل کنار بیاید، کودکی که ناتوانی اش در عمل کردن بر طبق دستورالعمل ها و به پایان رساندن وظایفی که برایش تعیین کرده اند، در خانه باعث به پا شدن جر و بحث می شود. آن دسته مشکلات رفتاری در این حوزه ها که آن قدر شدید شده باشند که سازگاری کودک را مختل سازند به گونه ای نیستند که با بزرگ تر شدن کودک، بهبود پیدا کنند و معمولا نمی توان ان ها را بهنجار تلقی کرد. اگر چنین فرزندی دارید، ناچیز شمردن مشکلات او یا انتظار اینکه با بزرگ تر شدن وی، این مشکلات کم رنگ یا برطرف شوند نه تنها اشتباه، بلکه به ضرر آسایش روانی و اجتماعی اوست. ...