به طور مرسوم تفکر و رفتار جادویی چون بدیل های ناپخته و گمراه کننده تفکر علمی تلقی شده است که ناگزیر با افزایش سن در کودکان کاهش می یابد. چنین تمایلاتی در بزرگسالان عمدتا توسط روان شناسان به عنوان خرافاتی که از ناکامی، عدم قطعیت، و ماهیت پیش بینی ناپذیر برخی فعالیت های بشر تغذیه می شوند برچسب خورده است. یوگن سابوتسکی در کتاب جادو و ذهن مروری بر سازوکارها و رشد تفکر و باورهای جادویی در گستره عمر ارائه می دهد، و در ضمن آن استدلال می کند که باید در نقش این گونه تفکر در تحول بشر تجدید نظر گردد. تفکر جادویی در کودکان بیش از آنکه مانعی برای تعقل علمی یا محصول جانبی رشد شناختی باشد، مکملی مهم و ضروری برای این فرآیندهاست و از جمله مزایای دیگر آن می توان ارتقاء خلاقیت در حل مسئله و تحکیم راهبردهای مقابله ای را نام برد. تفکر و باورهای جادویی در بزرگسالان هم برای فرد (کنارآمدن با مسائل لاینحل و موقعیت های تنش زا) و هم برای جامعه (امکان نفوذ جمعی و ارتقاء همسازی اجتماعی) وظایف مهمی ایفا می کند. ...