انتشارات طرح نو منتشر کرد:در روابط انسانی، خودشیفتگی بیش از آنکه یک ویژگی منفرد باشد، طیفی پیچیده و چندوجهی از تمایلات و آسیب‌های روانی را نمایندگی می‌کند؛ طیفی که از غرور آشکار و برتری‌جویی تا حساسیت و آسیب‌پذیری عاطفی گسترده است. فهم این طیف، نه‌تنها برای تحلیل شخصیت افراد و کمک به آن‌ها، بلکه برای مدیریت روابط در محیط‌های اجتماعی و روابط نزدیک، حیاتی است. اگرچه برخی مطالعات اصرار دارند خودشیفتگی را بیشتر از منظر صفات «تاریک» شخصیتی تحلیل کنند و بر مدیریت روابط با این افراد تمرکز می‌کنند اما در این میانه گویی فراموش می‌کنند که این افراد فارغ از شکل بروز خودشیفتگی، درنهایت آسیب‌دیده و نیازمند کمک هستند، این نگاهِ منفی پنهان می‌تواند دید ما را نسبت به آسیب‌پذیری این افراد تضعیف کند و درک واقعی ما از آن‌ها را محدود سازد. واقعیت آن است که همۀ ما بخش‌هایی از زیست‌جهان خودشیفتگی را تجربه کرده‌ایم و می‌کنیم؛ این بخش، از مسیر تحول انسانی ما جدایی‌ناپذیر است. ...