غم و غصه ی من این طوریه. مثل یه اتاق خیلی به هم ریخته که برقش رفته تاریکیش به خاطر ماتمیه که برای باس .گرفتم اولین چیز بدی که تو این خونه س همینه به محض این که وارد خونه میشی اولین چیزی که میبینی همینه که رو همه چی سایه ،افتاده ولی اگه بشه چراغو روشن کنی میبینی خیلی چیزها تو اتاق هست که درست نیست یا سر جاش .نیست ظرف ها ،کثیفه روشویی پر ،کپکه فرش ها کجه. فرش کجام الزبته اتاق به هم ریختهم .الزبته اگه این قدر احساساتم تو تاریکی نپیچیده بود غصه ی الزبت رو هم حس می کردم. چون الزبت نمُرده، الزبت بیست دقیقه اون طرفتر با یه سرباز آلمانی زندگی میکنه میگه دوسش داره شاید هم واقعاً .داره یه بار دیدمش اسمش رولفه خوشتیپ و قدبلند بود و لبخند دوستانه ای داشت حرفهای درستی هم میزد و میگفت برای یکی از مقامات بالای اداره ی گشت کار میکنه و من اگه چیزی میخوام میتونم بهش بگم چون دوستای الزبت دوستای اونم هستن باهاش دست دادم و همون لحظه میخواستم بالا بیارم.