زنیان یا دانه‌های تیمول، علف هرز اسقف یا کاروم ، گیاهی یک ساله از خانواده Apiaceae است. هم برگ ها و هم میوه های دانه مانند (که اغلب به اشتباه دانه نامیده می شود) توسط انسان مصرف می شود. این ادویه بومی مصر است اما در بسیاری از مناطق جنوب و غرب آسیا از جمله ایران، هند، پاکستان و سایر کشورها نیز کشت می شود. ویژگی های ظاهری زنیان: میوه های کوچک، بیضی شکل و دانه مانند زنیان، به رنگ قهوه ای کم رنگ است که شبیه دانه های دیگر گیاهان خانواده Apiaceae مانند زیره سیاه، زیره و رازیانه است. طعمی تلخ و تند شبیه بادیان و پونه کوهی و بویی تقریبا شبیه به بوی آویشن دارند. اندازه و فاصله کاشت زنیان: بذرها را به عمق 2 میلی متر و در ردیف هایی به فاصله 20 سانتی متر از هم بکارید. مراقبت از گیاه زنیان: زنیان تمایل به رشد در مناطق خشک و بایر دارد. زنیان یک محصول سرد دوست است و عمدتاً در فصل سرد و خشک رشد می کند. بذرهای زنیان را در عمق چند سانتی متر بکارید. در باغچه با خاک اصلاح شده یا در ظرفی با مخلوط گلدانی و به طور منظم مه پاشی کنید. ظرف را در نیمه سایه نگه دارید. ...