ترخون روسی گیاهی چند ساله از خانواده دیزی بومی بخش‌هایی از جنوب و شرق روسیه، افغانستان، مغولستان و غرب آمریکای شمالی است. از طریق کشت در بخش هایی از اروپای مرکزی و آمریکای شمالی معرفی شد. ترخون روسی نسبت به ترخون فرانسوی بافت سخت تری دارد و طعم آن ضعیف تر است. فقط در آب و هوای سرد رشد می کند. ترخون روسی سرشار از ید ضروری، ویتامین های A و C و همچنین عناصر کمیاب و نمک های معدنی مفید هستند. در زمان های گذشته ادعا می شد که با جویدن ریشه ترخون دندان درد را درمان می کند. در سس هلندز، تارتار و سس برنز استفاده می شود. گاهی اوقات به عنوان مالش برای مرغ قبل از پختن استفاده می شود. ویژگی های ظاهری ترخون روسی ارتفاع ترخون روسی تقریباً به 90 سانتی متر می رسد. دارای گلهای سبز – زرد است. در حالی که ترخون روسی بسیار ملایم تر از ترخون مکزیکی و فرانسوی است، زمانی که برای همراهی مواد با طعم ظریف تر استفاده می شود، قدرت کمتری دارد. با این حال، طعم کمی تلخ و کمی شیرین بیان دارد. ...