ترياق سموم؛ دافع فساد اخلاط به خصوص خون و بلغم؛ مقوي باه و جميع اعضا و قوي و ارواح شيلاجيت در کتب سنتي ايران، سلاجيت ناميده مي‌شود. در کتاب محيط اعظم چنين آمده که سلاجيت، دافع بواسير بادي، جذام، استسقا، زردي رنگ بدن، تنگي نفس، دق الشيخوخة، فساد بلغم و خون، و سلس البول، مفتت سنگ گرده و مثانه، و کرم شکم است. همچنين مؤلف از قول صاحب تذکرة الهند مي‌گويد که با استعمال چندباره دو سه قطره از سلاجيت محلول در آب، به زودي در تمام بدن نفوذ مي‌کند و مقوي هاضمه، ملين طبع، مسخن بدن، و فزاينده باه بوده و اثر آن تا سه روز در بدن مي‌ماند؛ ريح‌ها را به تحليل مي‌برد و غلظت اخلاط را برطرف مي‌کند. شيلاجيت نوعي موميايي است و براساس کتب طب سنتي، موميايي در اين موارد مورد استفاده قرار مي‌گيرد: فواق و فالج و رعشه و لقوه و رفع سموم مشروبه و ملدوغه و درد معده و وجع الفؤاد و تقويت معده و اختناق رحم و جميع امراض بارده و نفث الدم و جراحت مثانه و سلس البول و ابتداى جذام و داء الفيل و ثقل زبان و گزيدن عقرب و تحليل اورام بلغميه و جبر كسر و ضربه و سقطه و خلع. مصرف صحيح شيلاجيت براي سوخت و ساز مواد معدني سودمند است، عملکردهاي فيزيولوژيک بدن را تقويت کرده، باعث سالم بودن فعاليت الکتريکي قلب و عملکرد مي‌شود، وضعيت عمومي بدن را بهبود مي‌بخشد، خواب را به حالت طبيعي برمي‌گرداند، اشتها را افزايش مي‌دهد، شادي آور است، و تحمل بدن را بالا مي‌برد. ...