تخمه کدو گوشتی دو آتیشه؛ پهلوانِ خوش‌خوراکِ حجره بابات! باباجان، تخمه کدو داریم تا تخمه کدو! بعضی‌ها آن‌قدر لاغر و نحیف هستند که آدم دلش برایشان می‌سوزد، اما این تخمه کدو گوشتی که برایت آورده‌ام، برای خودش یلی است. به این‌ها می‌گوییم «گوشتی» چون مغزش حسابی پر و پیمان است و وقتی پوستش را می‌کنی، یک مغزِ سبزِ لذیذ و روغنی منتظرت است. اما چرا «دوآتیشه»؟ چون ما این‌ها را دو بار با حرارتِ حساب‌شده و نمکِ درجه‌یک مشت‌ومال داده‌ایم. این کار باعث می‌شود پوست تخمه هم خوش‌طعم شود و هم جوری ترد شود که زیر دندان مثل بیسکویت خرد شود. در حجره بابات، ما تخمه‌ کدو را جوری بو می‌دهیم که نه مغزش بسوزد و نه طعم خامی بدهد؛ یک تعادلِ طلایی که فقط کارِ دستِ اوستای برشته‌کارِ قدیمی است. چرا تخمه تخمه کدو گوشتی دو آتیشه بابات؟ دانه درشت و دست‌چین: خبری از تخمه‌های ریز و پوچ نیست؛ همگی یک‌دست و پهلوان! برشته‌کاری دوآتیشه: تردیِ مضاعف و طعمِ دودیِ ملایم که اشتهایت را باز می‌کند. نمک‌گیری یکنواخت: نه آن‌قدر شور که زبانت تاول بزند و نه بی‌مزه. تازه و امسالی: بدون ذره‌ای بوی ماندگی یا نا (تضمینِ ریشِ سفیدِ بابات!). جدول ارزش غذایی (در ۱۰۰ گرم) ...