شوکران گیاه شوکران که به نام های دیگر حفوظه، شیکران، سیکران، دورس تفتی، بیخ کوهی یا تفتی، باریقون، قونیون، جقوطه، شوکران آتنی یا سقراط هم معروف است از خانواده چتری ها می باشد. این گیاه علفی و دوساله با ارتفاعی یک متر در مناطق شمال و جنوب ایران و در سایر مناطق مانند فارس و خراسان می روید. برگ های این گیاه شبیه به برگ جعفری بوده و دندانه دار است که اگر آن را بین انگشتان بمالید بوی آن بیش تر می شود، ساقه آن به شکل استوانه ای توخالی و قوی است که زیر چتر گل ها لکه های ارغوانی بنفش به چشم می خورد. گل های آن به رنگ سفید بوده و به صورت چتر در راس ساقه گل دهنده پدیدار می شوند و معمولا در تیر و مرداد ماه سال دوم ظاهر می گردند و علی رغم ظاهری زیبا و جذاب دارای سمی کشنده است و عصاره برگ و ساقه آن جنون آور می باشد. میوه این گیاه گرد و کوچک می باشد و بوی آن ضعیف و مزه اش اندک است و  از نظر ظاهری به شکل رازیانه می باشد. در کتب طب سنتی حکمای ایران چنین آمده است که شوکران از نظر طبیعت خیلی سرد و خیلی خشک است. از نظر خواص، خیلی مخدر و مسکن است و از نظر دارویی بیشتر استعمال خارجی دارد. در استعمال خارجی به عنوان ضد درد موضعی، در موارد خارش شدید در اطراف مقعد، بواسیر و زخم های مقعد مورد استفاده قرار می گیرد. دانشمندان سنتی از این گیاه به عنوان مخدر و مسکن استفاده نموده و مقدار مصرف 375 میلی گرم و مقدار کشنده آن 6/3 گرم می باشد. ...