سنبل بیابانی با نام علمی Eremostachys laciniata گیاهی چندساله و علفی از خانواده نعناعیان (Lamiaceae) است که به دلیل زیبایی گل‌هایش و سازگاری با مناطق خشک، از ارزش زیادی برخوردار است. این گیاه به طور بومی در مناطق خشک و بیابانی آسیای مرکزی، خاورمیانه و ایران رشد می‌کند و اغلب در ارتفاعات و نواحی با خاک‌های فقیر دیده می‌شود. سنبل بیابانی در زیستگاه‌های طبیعی خود نقش مهمی در تنوع زیستی مناطق بیابانی ایفا می‌کند. این گیاه یکی از گونه‌های مهم از نظر دارویی و زینتی است. بخش‌های مختلف سنبل بیابانی خواص دارویی دارند و در طب سنتی برای درمان برخی اختلالات گوارشی، التهابات و مشکلات پوستی استفاده می‌شوند. از لحاظ اکولوژیکی نیز، سنبل بیابانی به دلیل ساختار خاص ریشه‌هایش در تثبیت خاک و کاهش فرسایش مؤثر است. مشخصات ظاهری سنبل بیابانی سنبل بیابانی گیاهی علفی با ارتفاع 35 تا 70 سانتی‌متر است. ساقه‌های این گیاه راست، کرک‌دار و اغلب منشعب هستند. برگ‌های سنبل بیابانی باریک، پر از بریدگی و به رنگ سبز یا سبز مایل به خاکستری هستند که به خاطر پوشش کرکی‌ خود باعث کاهش تبخیر آب می‌شوند و گیاه را در برابر خشکی مقاوم می‌کنند. گل‌های این گیاه در گل‌آذین‌های سنبله‌ای شکل ظاهر می‌شوند و به رنگ زرد یا زرد مایل به نارنجی هستند. این گل‌ها حالتی لوله‌ای با بخش‌های دوتقسیمی دارند که یادآور گل‌های دیگر خانواده نعناعیان است. ...