دعا و عبادت، از بارزترین ویژگی های شخصیتی عالم عامل و عارف ربانی، حضرت آیت الله بهجت رحمه الله، بود. ایشان وقت را همچون طلا قیمت گذاری می کردند و برای لحظه هایشان برنامه داشتند. در تمام عمر شریفشان لحظه ای را هم از دست نمی دادند. در این میان بیشتر ساعت های شبانه روزشان به دعا و عبادت اختصاص داشت و نزدیک به دوازده ساعت طول می کشید. در میان برنامه های کاری خودشان نیز اذکار و اوراد گوناگون بر لبانشان جاری بود؛ حتی زمانی که در میان مطالعه از جا بر می خاستند تا از قفسه، کتابی را بردارند، زیر لب ذکر می گفتند. ایشان می فرمودند: «به تجربه برای من معلوم شده که اگر از مسائل عبادی کم نشود، درسی که نیاز به یک ساعت مطالعه دارد، با ده دقیقه تمام می شود».