در آموزش هر زبانی دو سطح از آموخته‌های زبانی به کار می‌آید، یکی در سطح نحو آن زبان و دیگری در سطح صرف زبان مورد نظر؛ آن طور که احتمالاً بر یک زبان‌آموز مبرهن و مشخص است، نحو یک زبان به دستور آن زبان اشاره دارد که به طور خلاصه عبارت است از قواعدی که بر چگونگی باهم‌آیی و هم‌نشینی کلمات در کنار هم برای تشکیل یک جمله نظارت دارد. لذا از این جهت ترتیب خطی کلمات و جنس دستوری کلمات همنشین را برای تشکیل جملات، مورد بحث و رصد قرار می‌دهد. اما در سطح صرف، داستان متفاوت است. صرف یک زبان اشاره دارد به چگونگی ساخت یک واژه در آن زبان؛ اینکه یک واژه چگونه ساخته می‌شود و در یک کاربرد خاص (قسمت کلام ـ Part of Speech) مثلاً به عنوان اسم، فعل و... ...