شیره انگور سفید: شیره انگور فرآورده‌ای باارزش غذایی بالاست. این شهد دلپذیر که تا حدودی جایگاه خود را در سفره شهرنشینان ازدست‌داده، بیشتر به روش سنتی و از سوی زنان روستایی تهیه می‌شود. شیره انگور به دلیل مزه شیرین، مطبوع و ملایم، در نان‌های محلی، شیر برنج، فرنی، حلوا و... به کار می‌رود. اغلب صاحبان باغ‌های انگور برای استفاده از فرآورده‌های انگور در فصول دیگر و افزایش ماندگاری آن، به روش سنتی آب انگور را گرفته و سپس با خاک سفید که احتمالاً حاوی آهک و املاح معدنی دیگر است مخلوط می‌کنند. در اثر افزودن خاک سفید، آب انگور تصفیه می‌شود و پس از پخت، شیره ترش‌مزه نخواهد بود. پس‌ازاین مرحله، آب انگور را با فشردن در پارچه‌های مخصوص (یا به روش‌های دیگر)، از خاک سفید جدا کرده و می‌جوشانند. در اثر جوشاندن، آب مازاد انگور تبخیر و بر میزان قند آن [در واحد حجم] افزوده می‌شود. در اثر حرارت، مخمرها و کپک‌های موجود در شیره انگور نابود و درنهایت شیره‌ای نسبتاً غلیظ با رنگی تقریباً سیاه به دست می‌آید (به همین دلیل، به آن «شیره انگور سیاه» گفته می‌شود). البته خوب است بدانید، غلظت و رنگ شیره بسته به نوع انگور و فرآیند پخت در شهرهای مختلف، متفاوت است. شیره انگور طبیعی و خالص که در فرایند تولید آن از خاک استفاده شده باشد پس از مدتی شکرک می‌زند (رُس می‌بندد). برخلاف تصور عموم مردم، شکرک زدن شیره انگور، نشانه طبیعی و خالص بودن آن است. ...