حالا که بزرگ و بالغ شده‌ام، دنیا جای بی‌رحمی به نظر می‌رسد. احساس پوچی سر به فلک کشیده است، مردم مرزهای بیهوده‌ای را نسبت به یکدیگر تعیین می‌کنند و حتی افراد عادی از تبعیض و نگاه‌های فخرفروشانه به دیگران در هر فرصتی لذت می‌برند. برای کسب درآمد، هر کس باید احساسات خود را زیر پا بگذارد و همیشه نگران امنیت ضعیف در این جامعه‌ی فقیر باشد. نمی‌خواستم در این دنیای بی‌تفاوت و میانه، پست و بی‌ارزش باشم، این را هم نمی‌خواستم که خود به یک فرد بی‌تفاوت تبدیل شوم. برای همین، به این فکر کردم که چگونه باید زندگی کنم. سؤالات بسیاری از خودم پرسیدم، در مورد آنچه باید باعث خجالت ما شود، حقارتی که در اعماق وجودمان نهفته است، آنچه که از تبعیض و توهین عایدمان می‌شود و دلیل اینکه چرا بسیاری از ما مجبوریم با بدبختی‌ها دست و پنجه نرم کنیم. در همین حال که تلاش می‌کردم پاسخ سؤالاتم را بیابم، به این نتیجه رسیدم که بدبختی و اضطراب یک فرد، ناشی از یک اثر شیمیایی درونی نیست، بلکه در دل روابط ما با جامعه و اطرافیانمان نهفته است. صرف‌نظر از اضطرابی که ناشی از امرار معاش است، بی‌اعتمادی، توهین، روابط انسانی رقابت‌آمیز و تبعیض در فضا حاکم بوده و با هر نفسی که فرو می‌دهیم، به درون ما سرایت می‌کنند. ...