کتاب سیل‌یاری حاصل حضور مستقیم نویسنده در مناطق سیل‌زده است. میثم امیری در این اثر تلاش کرده است با نگاهی انسانی و نزدیک به واقعیت، تجربه‌های مردمی، احساسات، واکنش‌ها و شکل‌گیری خودجوش گروه‌های جهادی را در روزهای بحرانی آن حادثه بازگو کند. نویسنده در این کتاب با نثری گزارشی و روایی، از دل سیلاب و از میان مردم روایت می‌کند؛ از روستاهایی که در مسیر آب قرار گرفتند، تا تلاش‌های بی‌وقفه نیروهای محلی، جوانان داوطلب و گروه‌های امدادی که برای نجات روستاها و تقویت سیل‌بندها شبانه‌روز در میدان بودند. میثم امیری در جریان نگارش کتاب سیل یاری، سعی کرده از هرگونه تحلیل یا برداشت شخصی پرهیز کند و روایت را بر پایه دیده‌ها و شنیده‌های مستقیم گزارش کند. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «به علاونه ضعیف می‌رسیم. نزدیک سد تنظیمی کرخه است. مردم سیل‌بند زده‌اند و آن را بالا آورده‌اند. روستا را آب نگرفته است... ولی گرفته است؛ خاک خشک نباید آدم را گول بزند. آن زیر خبرهایی است. آب معمولاً از زیر کار می‌کند. می‌رود، نفوذ می‌کند، کار می‌کند، تر می‌کند. خیسی از زیر خیسی است، نه از رو. ترک روی دیوارها و نم‌گرفتگی نشان می‌دهد که این آب به هر جا که بخواهد رسوخ می‌کند. آفتاب مماس با افق است. سرخی آسمان پشت سر مرد عرب پیداست. سایه به‌آسانی پیش می‌رود و گسترده‌تر می‌شود. مردمی روی سیل‌بند ایستاده‌اند. احتراممان می‌کنند. ...