کتاب «سمن‌سای» شاید برای بسیاری از خوانندگان نامی تازه باشد؛ چراکه نخستین چاپ این اثر به‌تازگی توسط نشر معارف منتشر شده و هنوز آن‌چنان که شایسته آن است در کتابخانه‌ها و میان مخاطبان گسترده مطرح نشده است. این کتاب 387 صفحه‌ای، تازه‌ترین اثری است که مطالعه کردم و خواندن آن طی سه روز برایم به پایان رسید. فریبا شاکر – پژوهشگر ارشد عرفان اسلامی و حافظ‌شناس – در این رمان توانسته است شخصیت عرفانی حافظ را با دقت، حساسیت و عمق لازم در قالب سفری روایی به دوران چهل‌سالگی این شاعر سترگ تصویر کند. با مطالعه «سمن‌سای»، خواننده عملاً به سال 767 هجری قمری قدم می‌گذارد و وارد فضای زندگی و خانه حافظ شیرازی می‌شود. یکی از وجوه برجسته این رمان، به تصویر کشیدن جلسات درس قرآن حافظ است؛ جلساتی که نویسنده آن را «جرعه‌نوشان» می‌نامد. روایت این محافل به گونه‌ای است که خواننده، «جرعه‌جرعه» با مفاهیم قرآنی که حافظ در تفسیر و تدبر بیان می‌کند آشنا می‌شود. فریبا شاکر در «سمن‌سای» توفیق یافته است که اشعار حافظ را با مفاهیم و آیات قرآن تطبیق دهد و آن‌ها را در قالب یک رمان تاریخی-عاشقانه، به‌صورتی زنده، قابل لمس و پیوندخورده با زیرساخت‌های معنوی زندگی حافظ به تصویر بکشد. نتیجه این تلاش، روایتی است تازه از حافظ؛ روایتی که او را نه صرفاً به‌عنوان شاعر غزل‌های عاشقانه، بلکه به‌عنوان مفسر قرآن و سالک مسیر معرفت به خواننده معرفی می‌کند.