اگر تا حالا خیلی شنیده‌اید خواستن توانستن است، در کتاب «جهشی» قرار است ببینید چطور می‌شود کوچکترین باشی و ریزه‌میزه، اما از همه جلو بزنی. یکی مثل شهی داریوش رضایی‌نژاد. داریوش را انگار گذاشته بودند توی مایرکروفر، از بس عجله داشت برای خواندن، نوشتن و دانستن. شاید هم خمیرمایه زده بودند به وقتش، اینقدر که وقتش پف می‌کرد، کش می‌آمد و جلو می‌افتاد. اصلا به‌خاطر همین بود که هی جهشی درس خواند و سر هر کلاسی می‌نشست، کوچکترین شاگرد بود. درس خواند و خواند تا پروفسور شد. شاید مدرک نداشت؛ اما علمش بیشتر از خیلی استادها هم شده بود. با علمش چیزهایی درست می‌کرد که عقل جن هم بهش نمی‌رسید؛ برای بهتر شدن زندگی همه مردم کشورش. بخوانید و ببینید چطور یک پسر بچه روستایی توانست دست سر زانوی خودش بگذارد، یاعلی بگوید، برای خودش کسی شود و سری توی سرها دربیاورد؛ که از قدیم گفتن شنیدن کی بود مانند دیدن! گزیده‌ای از کتاب جهشی: دانشگاه که قبول بشوی باید خودت انتخاب کنی چه درس‌هایی را با چه استادی بخوانی. آن سال‌ها مثل حالا نبود که کامپیوتر و گوشی نقل و نبات باشد و همه‌جا پیدا شود. انتخاب واحد دانشگاه دستی بود. درس‌ها و استادشان را در برگه‌ای روی دیوار می‌زدند. هرکس درس‌های انتخابی‌اش را در جدول انتخاب واحد می‌نوشت و می‌برد دفتر مدیر گروه. داریوش مانده بود بین دوراهی. ...