چراغ ها خاموش می شوند، خیلی زود همه جا در تارییک فرو می رود. گروه موسیقی نواختن را متوقف می کنند. در خیمه، مهمانان محکم به هم چسبیده و فریاد می زنند. روشنایی شمع های روی میزها هیچ کمکی نمی کنند و با انعکاس سایه های محوی بر روی دیوار، تنها به این سردرگمی ها می افزایند. غیر ممکن است که بتوانید بفهمید کسی چه می گوید یا کجا ایستاده است. علاوه بر صدای مهمانان، صدای زوزه ی باد در فضا می پیچد و بر هیاهوی مجلس می افزاید. در بیرون طوفانی در حال وقوع است باد در اطراف آن ها می پیجد و چادر خیمه را در هم می کوبد. با هر زوزه ی باد کل سایه بان به صدای بلند خم شدن پایه های فلزی در هم می پیچد. مهمانان با ترس و نگرانی سر خود را خم کرده و با دستانشان می پوشانند. درب های ورودی باز می شوند و شعله های مشعل های پارافینی، راهروی ورودی را روشن می کند. طوفان شدیدی است؛ انگار خصومت شخصی دارد و می خواهد تمام خشم خود را بر سر آنها خالی کند.