به گذشته که نگاه می کنم می بینم به طور طبیعی باید با نگاه های نگران پزشکم نگران می شدم ولی نشدم. من معتقد بودم که شکست ناپذیرم و خوب خواهم شد ولی هیچ کس این را نمی فهمید. وقتی گفتند باید برای چکاب کلی در بیمارستان بستری شوم باور نمی کردم تا چه حد جدی باشد. ناراحت و عصبانی از دست اصرارهای مادر و پزشکم، اجازه دادم مادر در بیمارستان همراهم باشد من را بیست و چهار ساعت در اتاق معایه نگه داشتند، در کمال ناباوری می دیدم که لوله هایی که در سینه ام گذاشته اند تا مایع درون سینه ام را خارج کنند. بعد از جراحی دراز کشیده و در فکر فرو رفته بودم، نمی توانم توضیح دهم که چطور دسته دسته پزشکان به اتاقم می آمدند، پرونده ام را بررسی کرده و با نگرانی به من نگاه می کردند و می رفتند. چرا روز به روز ضعیف تر می شدم؟ آیا به این دلیل نبود که با وجود سعی من در انکار و اجتناب از شنیدن حقیقت و رد کردن آن... به راستی سرطان داشتم؟