جمیز هالیس معتقد است هر شیوه درمانی که به مفهوم روح نپردازد و رشد و نیاز روحی را نادیده بگیرد، در درمان احوانل موثر واقع نخواهد شد. وی رسیدن به شادی را که همه خواهان آن هستند هدف زندگی قرار نمی دهد بلکه یافتن «معنا» را هدف و جهت زندگی می داند. این معنا جز در سایه روح و رشد روحی آشکار نمی شود و روح همانا پاره الهی وجود آدمی است که عرصه ای نامتناهی، ناشناخته و در عین حال آشنا، خواستنی و شگرف است و خاستگاه آگاهی، آرامش، شادی، امنیت، شکوفایی و معناست.