فئودور داستایوفسکی در کتاب شب های روشن؛ داستانی عاشقانه از خاطرات یک رویا پرداز که یکی از مشهورترین آثارش است، قصه مردی را به تصویر می کشد که در پی یک هم صحبت است. داستایوفسکی این بار هم توانسته با شخصیت پردازی های درست همانند دیگر آثارش، احساسات و زوایای پنهان روح افراد را با مهارتی مثال زدنی به نمایش بگذارد. اسم رمان شب های روشن را می توان پارادوکسی جذاب از تاریکی و روشنایی دانست؛ بدون شک به این خاطر که شب های سن پترزبورگ، شهری رویایی که قصه در آن آغاز می شود. هوا تا صبح روشن است و رنگ سیاه شب را به خود نمی بیند. پدیده ای که به شب های سفید یا به عبارتی دیگر، شب های بی خوابی معروف است.