کوی یک رمان خاص است، یک اثر تمثیلی بیرونی از حصار زمان و مکان، یک رمان معترضانه اجتماعی - سیاسی که آشفتگی اجتماع و انسان های سردرگم را در دایره افکار خویش و مناسبات اجتماعی به تصویر می کشد. ساراماگو بر این حقیقت تأکید دارد که اعمال انسانی در «موقعیت» معنا می شود و ملاک مطلقی برای قضاوت وجود ندارد زیرا موقعیت انسان ثابت نیست و در تحول دائمی است. در یک کلام ساده، دغدغه عمده ذهن ساراماگو در این رمان فلسفی مسئله سرگشتگی انسان معاصر یا «انسان در موقعیت» است که از خلال ابعاد و لایه های مختلف و واکنش های آنها بررسی می شود. در شهری که اپیدمی وحشتناک کوری، نه کوری سیاه و تاریک؛ بلکه کوری سفید شیوع پیدا می کند و نمی دانیم آن شهر کجاست و می تواند هر جایی باشد، خیابان ها نام ندارند. شخصیت های رمان نیز اسم ندارند. در خلال پاراگراف های طولانی، پیچیدگی های روح انسان و مشکلات غامض زندگی را تداعی می کند. کوری در مورد نظر ساراماگو، کوری معنوی است. سازمان دهی، قانونمندی و رفتار عاقلانه خود به نوعی آغاز بینایی است.