به باور من، زیگموند فروید با همۀ حدس هایی که دربارۀ بخش تاریک ناخودآگاه داشت بیشتر از همه به واقعیت نزدیک شده بود که گفت: آنچه موجب پایداری و معنی در ذهن ما می شود «کار» و «عشق» است. کار موجب می شود نوعی حس مسئولیت و هدف داشته باشیم و با قدرت بر وظایف و رؤیاهای خود تمرکز کنیم. کار نه تنها موجب انضباط و ساختار در زندگی ما می شود، بلکه نوعی حس افتخار، موفقیت و چهارچوبی برای رضایت از زندگی در ما ایجاد می کند؛ و عشق یک عنصر اساسی است که ما را در بافت جامعه قرار می دهد. ما بدون عشق یک موجود سرگشته، خالی و بدون ریشه خواهیم بود. در سرزمین خودمان مانند تخته پاره ای سرگردان می شویم و پیوندی با نگرانی های دیگران نخواهیم داشت.