فوتبال، این ورزش گروهی عجیب، با تعداد نفرات زیاد، در زمینی بزرگ و با مرکزیت یک توپ گرد، تاریخش را نه در مدخل‌ها و درگاه‌های آمار و تاریخ فوتبال اتحادیه‌ی فوتبال انگلستان یا فدراسیون جهانی آن (فیفا)، بلکه در دل تاریخ مردمی باید جست‌وجو کرد که در 1314 میلادی، «نیکلاس دو فارنادون» حاکم‌شهر لندن به دلیل تشویش اذهان عمومی و برهم زدن نظم اجتماعی به آنها تاخت و فوتبال را ممنوع اعلام کرد! مسیر پرپیچ‌وخم مقاومت مردمی در قامت فوتبال، همانند مناسکی برای بیرون ایستادن از صف حاکمان و صاحبان پول و قدرت، سده‌های متمادی در گوشه‌گوشه‌ی اروپا، به خاصه در بریتانیا و فرانسه ادامه داشته؛ در 1576 چهارده نفر در میدلسکس با این دلایل محاکمه شدند: «تجمع غیرقانونی» و «برگزاری بازی ممنوعی به نام فوتبال؛ به این دلیل که می‌توانست چنان جنجالی به پا کند که به آدم‌کشی و حوادث جدی بینجامد» و دو حکم مشابه نیز در منچستر دهه‌ی اول قرن پانزدهم افرادی را مجرم می‌شناخت که «به سرگرمی غیر قانونی فوتبال در خیابان‌ها پرداختند». تاریخ مردمی فوتبال، تاریخ آنهاست که فارنادون درباره‌شان گفت: «باشد که خداوند ما را از آنها حفظ کند» آن‌هم فقط چون مردم در لحظه‌ای که شاه سکوت می‌خواست، با فوتبال بازی کردنشان موجب «شرارت بی‌شمار» شدند! ...