قسمت توضیحات"وجود" ما آدم‌ها شبیه یک آش شله‌قلمکار است! هم تمایلات مثبت در آن بسیار است، هم تمایلات منفی؛ و با عمل‌کردنِ ما طبق این گرایش‌های مثبت و منفی، ویژگی‌های خوب و بدمان شکل می‌گیرند. از گذشته‌های دور، انسان دنبال راه‌حل‌هایی بوده که ویژگی‌های زشت را از وجودش پاک کند و دردهای درونی‌اش را آرام. این شد که آدم‌حسابی‌های متفکر، از یونان باستان تا مکاتب شرقی، نشستند به نوشتنِ انواع کتاب‌های اخلاقی و تربیتی و پیشنهاد دادنِ درمان‌های متنوع برای صفات رذیله و مفاسد اخلاقی فردی و اجتماعی. اما هیچ‌یک از این درمان‌ها، صفات زشت را از ریشه و اساس از بین نمی‌بُرد! نهایتش می‌توانست شاخ و برگ و ساقه‌هایشان را قطع کند. تازه هر کسی هم از این روش‌ها برای درمان روحش استفاده می‌کرد، باید همیشه‌ی خدا در میانه‌ی میدان جنگ با این مریضی‌های روحی و اخلاقی زندگی می‌کرد، آن هم یک جنگِ تمام‌نشدنی! چون ریشه‌ها سر جایشان بودند دیگر... پس، گاه و بی‌گاه، دوباره این ویژگی‌های بد، از دل خاک جوانه می‌زدند و ساقه‌های جدید متولد می‌شدند؛ آدمیزادِ بیچاره هم باید دوباره با زحمت و تلاشِ زیاد، این ساقه‌ها را قطع می‌کرد و روحش را از آثار بدِ اخلاقِ زشت، نجات می‌داد. تازه «اگر» زورش می‌رسید! چرخ روزگار چرخید و چرخید تا این که یک مکتب تربیتی هم آمد و گفت آدمیزاد! ...