بوی کاهگل باران‌خورده می‌آید. همان بویی که ظهر تابستان، وقتی مادربزرگ آب می‌پاشید جلوی ایوان، بلند می‌شد. «خانه باران» یک ماکت نیست، یک خاطره‌ی مشترک سه‌بعدی است. خاطره‌ی خانه‌هایی که زندگی در وجب به وجب آن جریان داشت؛ از مرغ و خروس‌ها و اردک‌هایی که در حیاط دانه می‌چیدند و کنار حوض کوچک آبی‌رنگ بازی می‌کردند، تا گاوی که زن روستایی شیرش را می‌دوشید. پیرمردی که باغچه را بیل می‌زد و زنی که از ایوان، با آن پنجره‌های آبی دلبرش، رفت و آمد اهل خانه را تماشا می‌کرد. این ماکت دست‌ساز، با دقتی مثال‌زدنی، تمام جزئیات یک خانه‌ی روستایی اصیل ایرانی را بازسازی کرده است. استاد ماکت‌ساز با استفاده هوشمندانه از متریال طبیعی و باکیفیت، اثری خلق کرده که فراتر از یک دکوری ساده است. دیوارها با ترکیبی از سنگ‌ریزه‌های واقعی و بافتی شبیه به آجر و کاهگل ساخته شده‌اند. به جزئیات خیره‌کننده نگاه کنید: آسیاب دستی سنگی (دستاس) کنار ایوان، کدوهایی که روی سقف کاهگلی آفتاب می‌خورند تا خشک شوند، کوزه‌های سفالی، درهای چوبی قدیمی و نردبان چوبی که به پشت‌بام راه دارد. جادوی «خانه باران» زمانی کامل می‌شود که هوا تاریک می‌شود. این ماکت مجهز به سیستم نورپردازی داخلی است که با کلیدهای کنترلی تعبیه‌شده در کنار بدنه (تصویر نهم) روشن می‌شود. ...