زندگی میکل آنژ یکی از بارزترین نمونه های تأثیری است که یک مرد بزرگ می تواند بر زمانه خود بگذارد. میکل آنژ مانند یک طوفان رعد و برق در آسمان سنگین و پربار فلورانس فروریخت. او نقاشی، مجسمه سازی، معماری و شعر را به یکباره گرفت. جنون شور و نشاط و آرمان گرایی عظیم خود را در آنها دمید. میکل‌آنجلو دی لودوویکو بوئوناروتی سیمونی (به ایتالیایی: Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni) شناخته‌شده به عنوان میکل‌آنژ (به فرانسوی: Michel-Ange) (زاده 6 مارس 1475 - درگذشتهٔ 18 فوریهٔ 1564)، نقاش، پیکرتراش، معمار و چکامه‌سرای ایتالیایی رنسانس والا∗ و زادهٔ جمهوری فلورانس بود که اثری شگرف بر گسترش هنر غربی داشت. استعدادهای چند جانبهٔ هنری‌اش چنان بود که از سوی خیلی از بزرگ‌ترین هنرمندان معاصر خودش و نیز برخی از بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ، وی را در کنار فلورانسی دیگری یعنی لئوناردو داوینچی غالبا به عنوان یکی از نامزدهای الگوی مثالی یک همه‌چیزدان∗ در نظر می‌گیرند. شماری از آثار هنری میکل آنژ در زمینه نقاشی، پیکرتراشی و معماری در میان نام‌آورترین آثار هنری که وجود دارند، به ثبت رسیده‌اند. آثار هنری وی در زمینه‌های نامبرده تعداد شگرفی دارند؛ با نگاه به فزونی تعداد نامه‌های بازمانده، شرح حال‌ها و مستندات تاریخی، وی برترین هنرمند سده شانزدهمی است که در موردش مستنداتی تاریخی وجود دارند. ...