در نيمه دوم قرن بيستم، در فرهنگ ايران، دو تن از عالمان دينی، هر كدام از جايگاهی و هر كدام به گونه‌ای، پيشگام بحث‌ها و گفتگوهای دينی بوده‌اند: علامه سيد محمد حسين طباطبايی و علامه محمدتقی جعفری. گفتگوهای علامه طباطبايی با دانشورانی از نوع پروفسور هانری كربن از مواريثِ فكریِ فلسفیِ ايران در چند دهه متوالیِ زمانِ يادشده به شمار می رود. درست در همان زمان، علامه جعفری نيز به گونه‌ای ديگر در همين مسير، راه می پيمود؛ با اين تفاوت كه مباحث و گفتگوهای او با اهل انديشه و نظر، طيف و دامنه وسيع‌تری داشت و زمينه‌های متنوع‌تری را شامل می شد. اين بحث‌ها و گفتگوها از سال 1342ش با اولین مکاتبه با برتراند راسل انگلیسی شروع شده و بقیۀ گفتگوها به طور حضوری تا سال 1377، در ایران و خارج از ایران، ادامه داشته است. مجموعۀ گفتگوها و مصاحبه ها در اوايل دهۀ 1370 شمسی جمع‌آوری و منتشر شد و سپس بعد از رحلت استاد جعفری، برخی مصاحبه‌ها و گفتگوهای منتشرنشده، در اين مجموعه به عنوان دومين مجموعه آثار به حليۀ طبع آراسته شد. موضوعات مطروحه در اين مجموعه عبارتند از: حوزه‌های الهيات، فلسفه، تاريخ، ادبيات، فرهنگ، عرفان و ... ...