بسيارى از متفكران مسلمان، در كنار توجه به مسائل فلسفى و منطقى، به شعر هم توجه داشته‌اند؛ هر چند برخى از آنان گاه از سر تفنن، اشعارى را هم سروده‌اند، ولى گاهى در لابلاى بحث‌هاى فلسفى خود، از اشعار گوناگونى در جهت تفهيم مطالب خود سود جسته‌اند. استاد محمدتقى جعفرى نيز از اين امر مستثنا نيست، البته با تفاوت اساسى. يكى اينكه ايشان آثار مستقلی دربارۀ انديشه‌هاى چند تن از شاعران به نگارش درآورده، به ويژه پژوهش‌هاى گسترده‌اى دربارۀ مولوى انجام داده است. ديگر اينكه: وى در آثار خود، به اشعار بسیاری از شاعران استناد كرده است كه حجم آن قابل مقايسه با هيچ يك از متفكران جهان اسلام نيست. از اين‌رو، مواجهه‌هاى فلسفى و دينى ايشان با اشعار بسيارى از شاعران، نياز به بررسى و تأليف اثرى جداگانه دارد. در پرتو اين بررسى، از يك سو اهميت و عمق بسيارى از اشعار آشكار مى‌شود، و از سوى ديگر، خواننده با رويكردِ تفسيرىِ ايشان در تحليل انديشه‌ها و آثار شاعران آشنا مى‌شود.