انسان‌شناسی یکی از مهم‌ترین مباحث فلسفی است که از کهن‌ترین علوم بشری نیز به شمار می‌آید. ضرورت انسان‌شناسی از این جهت قابل تأمل است که انسان جزئی معنادار از یک جهان معنا‌دار محسوب می‌گردد، و به همین جهت است که او برای به ثمر رسیدن استعدادها و سرمایۀ عالی شخصیتش در این جهان، بایستی به شناخت خود نائل گردد. این شناخت، بر پایۀ شش سؤال اساسی استوار است که انسان بایستی به دنبال یافتن پاسخ آنها باشد. این سؤالات شش‌گانه که می‌توان گفت مادر همۀ سؤالات بشری است، عبارتند از: 1- انسان کیست؟ 2- از کجا آمده است؟ 3- به کجا آمده است؟ 4- برای چه آمده است؟ 5- با کیست؟ 6- به کجا خواهد رفت؟ انسان بدون پاسخ به سؤالات فوق، جز بن‌بستی نیهیلیستی منزلی دیگر نخواهد داشت. همان بن‌بستی که بسیاری از انسان‌های امروزی در داخل آن با کمال اضطراب درجا می‌زنند.