کتاب ارتباط انسان ـ جهان، نخستین اثر فلسفی محمدتقی جعفری به شمار می رود که آن را در فاصلۀ سالهای 1330 تا 1334ش به نگارش درآورده است. عنوان فرعی آن: «تغییر جرم فیزیکی در ادراک فلسفی بشر، از قدیمی ترین ازمنۀ تاریخ تا قرن بیستم»، نشانگر محتوای کتاب است. ایشان با توجه به مطالعات فلسفی خود به دنبال آن بوده تا نگرش فیلسوفان را در طول تاریخ فلسفه دربارۀ ماده و تحولات آن از نظر فیزیکی و فلسفی مورد بحث و گفتگو قرار دهد. اگرچه در این زمینه، آثاری را محققان غربی تألیف کرده بودند، اما او تلاش کرد تا با رجوع به آثار بسیاری از فیلسوفان غربی، اثری را به نگارش درآورد که هم جنبۀ مقایسه ای داشته و هم نقادانه باشد. در دورانی که این کتاب منتشر شد، به جز «سیر حکمت در اروپا» نوشتۀ محمدعلی فروغی و چند اثر محدود مانند: فلاسفۀ بزرگ، اثر آندره کرسون، آثار چندانی دربارۀ اندیشه‌های فیلسوفان غربی منتشر نشده بود و متأسفانه ضرورت آشنایی با فلسفۀ غرب هم چندان مورد توجه اهل فلسفۀ جامعۀ ما احساس نمی‌شد. محمدتقی جعفری که حدود 12 سال در حوزۀ نجف به تحصیل علوم دینی و مطالعۀ فلسفۀ اسلامی پرداخته بود، به زودی متوجه می‌شود که مطالعۀ آراء فیلسوفان غربی ضروری است. وی به مرور که با برخی آثار فلسفی مغرب‌زمین آشنا می‌شود، به خوبی درمی‌یابد که باید مسئلۀ خاصی را مورد پژوهش جدی قرار دهد. ...