در ميان شرح‌هاى متعددى كه در عصر حاضر بر نهج‌البلاغه نگاشته شده، ترجمه و تفسیر محمدتقی جعفری يكى از مهم‌ترين شروح به ‌شمار مى‌رود. ايشان عمرى را به بررسى آراء و انديشه‌هاى متفكران و فيلسوفان و عارفان شرق و غرب گذرانده و ده‌ها اثر ارزشمند را پديد آورده است و در دو دهۀ آخر عمر پربار خويش، همزمان با بسیاری از کارهای علمی، دینی و اجتماعی، بیشتر کوشش و همت خود را مصروف ترجمه و شرح نهج‌البلاغه کرده بود. بهره‌گيرى از منابع متعدد تشيع و تسنن، تفاسير، تواريخ، دواوین، به ‌ويژه از مثنوى معنوى و سخنان و نوشته‌هاى نويسندگان و پژوهشگران خارجى، از امتيازات اين مجموعه است. صاحب اثر به ‌علت نوع بينش عميق و همه‌جانبه‌اى كه داشت، در اين تفسير كوشيده است تا ابعاد مختلف فلسفى، كلامى، عرفانى، فقهى، حقوقى، جامعه‌شناختى، فلسفۀ سياسى، فلسفۀ حقوق و روان‌شناختى كلام مولا اميرالمؤمنين (ع) را دريابد. توجه به همين ابعاد است كه ترجمه و تفسیر جعفری را از ساير شروح گذشته و معاصر، متمايز مى‌کند. ایشان در مواجهه با متن نهج‌البلاغه مى‌كوشد تا با در نظر گرفتن شرايط زمانى، مكانى، قرينه‌هاى لفظى و غير لفظى، درک مخاطبان مستقيم كلام مولا (ع) و موقعيت تاريخى آنان، و معنايى كه از كلام آن حضرت در ذهن آنان نقش مى‌بندد، نزديک‌ترين تفسير و شرح را در اختيار خواننده قرار دهد. همچنین توجه به سند سخنان امام (ع) ...