استاد محمدتقى جعفرى از جمله متفكران اسلامى است كه توجه خاصی و نگاه عميقی به ادبيات و شعر دارد. در آثار ايشان، استنادهاى بسيارى به شعرهاى شاعران گوناگون شده است كه شايد بتوان گفت مجموعۀ آنها با استنادهاى هيچ يك از متفكران مسلمان قابل مقايسه نيست. او على‌رغم مشغله‌هاى فكرى و فلسفى مختلف، براى بيان مطالب و مقاصد خود، گاه به اشعارى از شاعران گمنام اشاره مى‌كند كه تعجب‌برانگيز است. در سال‌هاى پيش از كوچِ ابدپروازِ محمدتقى جعفرى، ايشان در حال نگارش اثر مهمی در باب حافظ بودند، ولى بنا به دلايلى آن را در نيمه راه رها ساختند. مطالعۀ نوشته‌هاى موجود نشان‌دهنده آن است كه وى به هنگام تحقيق دربارۀ حافظ، در ابتدا اشعار مختلف را در موضوعاتى چون: خدا، هستى، انسان، عبادت، عشق، دل و مى، از ديوان حافظ استخراج و در دفاتر مجزا ثبت كرده، و سپس در صدد تفسير و تحليل همۀ ابيات با موضوعات خاص بوده است. اثر حاضر دربارۀ برخى ابعاد انديشه و شخصيت حافظ بيان شده، روشنگر بسيارى از زواياى فكرىِ حافظ است؛ به ويژه آن كه نويسنده تلاش كرده است تا از زواياى حِكَمى و نگاه فلسفى، اشعار حافظ را تفسير و تحليل كند.