گلیسرول یا گلیسیرین، الکل سه عاملی است که به دلیل دارا بودن پیوند هیدروژنی با هر نسبتی در آب و اتانول حل می‌شود ولی در دیگر حلال‌ها بسیار کم محلول است. گلیسرول در حضور گرما و مواد آب‌گیر، آب از دست داده و به آلدهید دودکننده با بوی بد که مخاط را به شدت آزار می‌دهد تبدیل می‌شود. ایجاد آکرولئین با این مشخصات راهی برای تشخیص گلیسرول است. گلیسرول 3 گروه هیدروکسیل دارد که مسئول حلالیت در آب می‌باشد. گلیسرول در طبیعت بیشتر به صورت ترکیب با اسیدهای چرب مشاهده می شود. برای نمونه یک مولکول گلیسرول با 1 یا 3 اسید چرب مونوگلیسرید یا تری‌گلیسرید را می‌سازد. خصوصیات محلول گلیسیرین گلیسرول در حلال های آلی بسیار کم محلول است. گلیسیرین به هر نسبتی در آب و اتانول حل می شود. گلیسرول شفاف، بی رنگ، بی بو و چسبناک است. موارد مصرف محلول گلیسیرین از گلیسیرول خالص در داروسازی استفاده می‌شود. گلیسیرین برای تهیه لوسیون کرم­ های صورت به کار می‌رود. این ماده برای تهیه لوازم آرایشی نیز استفاده می‌شود، چون حلال خوبی است و باعث جذب رطوبت در سطح پوست می‌شود و پوست را نرم و چرب می‌کند. در ساخت مواد منفجره مثل نیترو گلیسیرین، برای روغن‌کاری ابزارها و تاسیسات فلزی و نیز برای جلوگیری از یخ بستن جک­ های هیدرولیکی از گلیسیرین استفاده می‌شود.